👈شادی یا اندوه…؟!
🔷🔹این روزها و این شب ها…
بالاخره، کدامشان؟؟
📍کاری به مردم ندارم
دنبال فعل محبوب امامم میگردم!!
🏴اگر این روزها مصیبتی رخ داده باشد و من بشنوم چه کنم؟
تردید کنم؟
رد کنم؟
دنبال تقویم دقیق تاریخی اش بگردم تا مبادا -با این توهم که الان ایام شادی است-نکند گریه کنم؟!
📌 نقطه حساسیت یک شیعه، زمانی است که هنگامه یادکرد یک مصیبت می شود… اگر این ایام ، هنگامه یادکردِ (مصیبت هجوم به بیت وحی و هتک حرمت مادر امام زمان علیه السلام، و شهادت حضرت محسن علیه السلام می شود) من باید چه کنم؟!
⚜ تاکید میشود : در زمان شنیدن آن، صرفا شنیدن آن چه باید کرد…حتی اگر فقط «احتمال» وقوع آن مصیبت در این روزها باشد! وقتی بشنوم چه کنم؟
👌مفضل بن عمر گوید: هنگامی که حضرت امام صادق علیه السلام، ماجرای هجوم به خانه امیرالمؤمنین و شهادت حضرت محسن بن علی علیهما السلام را به یاد می آوردند، آنقدر گریه می کردند که محاسن مبارکشان از گریه تر می گشت.
🔹و می فرمودند: روشن مباد آن چشمی که در این مصیبت نگرید‼️
📚 بحار الانوار، جلد ۵۳، صفحه ۲۳
⚫️نکته اول:
امام زمان علیه السلام، همچون جدشان در هنگام شنیدن این مصیبت می گریند، در این حال من باید شادی کنم؟
🔴نکته دوم:
نفرین امام صادق علیه السلام به کسی که مصیبت شهادت حضرت محسن علیه السلام را بشنود، و چشمانش گریان نشود!
⚜ اصلا شوخی بردار نیست‼️
خط تمایز اندیشه امامت، با سایر نحله ها، تمرکز بی تعارف بر روی واقعه سقیفه و جریان هجوم وحشیانه به بیت وحی است.
🔹امام زمان علیه السلام، کمترین کاری که از من و تو انتظار دارند، یادکرد و اشک بر این مصیبت است.
و این کمترین کار یک شیعه است‼️
و در غیر اینصورت مستوجب غضب و نفرین ایشان خواهیم شد…
☘ مولای من
کمکم کنید، برایتان
کم نگذارم!
