دل و روح ما، سر و جان ما، «لِتُرابِ مَقْدَمِكَ الفِدا»
«عَظُمَ الْبَلاء، بَرِحَ الْخَفَا»، «فرج » است راه نجات ما
همه ناامید، همه روسیاه، همه در کشاکش راه و چاه
همه تا کمر به گِل گناه، خِجِلیم، «وَانْکشَفَ الْغِطَا»
نه رسیده شام غمی به سر، نه رسیده از سحری خبر
نه کسی به فکر کسی دگر، تو بیا که «وَانْقَطَعَ الرَّجا»
نه کسی هواییِ فیض ربّ، نه به فکر واجب و مستحب
«ظَهَرَ الفَسادُ بِما کسَب»، تو بیا که تازه شود هوا
گله و شکایت خویشتن، به کجا برد دل تنگ من؟
تو بیا سری به دلم بزن، که تو «مُستَعانی و مُشتَکی»
تو بیا که سر بزند بهار، به خزان دائم روزگار
به جهان ما برکت بیار، که «بِیُمْنِكَ رُزِقَ الْوَری»ٰ
تو بیا که هر گره وا شود، دل خلق جای خدا شود
که زمان صلح و صفا شود، «بِجَمالِكَ کَشَفَ الدُّجی»
تو بیا و چارۀ نو بساز، که به ما شود درِ صبح باز
شب عاشقان تو بس دراز…، «وَ بِنورِ وَجهِكَ مُنتَهی»
🖊 مجتبی خرسندی
