اكنون دانستى بايد با چشمى كه بر مصيبت ها و گرفتارى هاى مهدى(عليه السلام)اشك ريخته است براى ظهور اودعا كرد، بايد مجالس روضه برگزار كرد، آن هم از نوع روضه غربت مهدى(عليه السلام)! بايد اين كار تبديل بهفرهنگى عمومى بشود، به اميد روزى كه در همه جا، روضه مصيبت هاى مهدى(عليه السلام)برگزار شود وشيعيان بيشتر به ياد غم ها و غصه هاى مولاى خود باشند، در پايان اين مجالس بايد براى ظهور دعا كرد.
شايد سؤال كنى: آيا دعاى ما اثرى هم دارد؟ روشن و واضح است كه دعايى كه با سوز دل همراه باشد، حتماً اثردارد، در اينجا مى خواهم ماجراى قوم بنى اسرائيل را بازگو كنم، اين ماجرا در حديثى از امام صادق(عليه السلام) ذكر شده است: بنى اسرائيل گرفتار ظلم و ستم هاى فرعون شده بودند، فرعون آن مردم را در تنگناى شديد قرارداده بود، مردان آنان را به اسارت مى گرفت و زنانشان را به كنيزى مى برد، بنى اسرائيل بر اين باور بودند كهسرانجام خدا پيامبرى به نام موسى را براى نجات آنان خواهد فرستاد، يك بار آنان تصميم گرفتند تا چهل روز دستبه دعا بردارند و ضجه بزنند و گريه كنند و از خدا بخواهند موسى(عليه السلام)را براى نجات آنان بفرستد.
آنان با هم چهل روز با گريه و ضجه دعا كردند، وقتى خدا اين دعاى آنان را كه با سوز دل و گريه همراه بود ديد،تصميم گرفت تا موسى(عليه السلام) را زودتر از وقت اصلى براى نجات آنان بفرستد. قرار بود كه نجات آنان 170 سال بعد باشد، ولى دعاى آنان اثر كرد و آنان 170 سال زودتر از دست فرعون نجات پيدا كردند.
وقتى سخن امام صادق(عليه السلام) به اينجا رسيد، فرمود: «اگر شيعيان ما اين گونه به درگاه خدا بروند خدا لحظهظهور مهدى(عليه السلام) را زودتر خواهد رساند ولى اگر شيعيان در دعا كردن، كوتاهى كنند پايان دوران غيبتدر همان وقت اصلى خود خواهد بود».
اگر به اين سخن امام صادق(عليه السلام) دقّت كنى متوجّه مى شوى كه اگر شيعيان چهل روز، هر روز همه با همبا گريه و ضجه زدن، دعا كنند و ظهور مهدى(عليه السلام)را از خدا بخواهند خدا دعاى آنان را مستجاب خواهدكرد.
ما بايد همّت كنيم، هر كس به اندازه توان خود، كارى كند تا دعاى دسته جمعى شيعيان تبديل به يك فرهنگ عمومىشود، ما بايد دور هم جمع شويم و گريه كنيم و از خدا بخواهيم ظهور آقا را برساند.
* * *
همه مى دانيم كه دعا كردن شرايط دارد، بايد با اميد به لطف خدا دست به دعا برداشت (نبايد با نااميدى دعا كرد)،اگر به خدا توجّه قلبى كنيم و دل خود را از آلودگى ها پاك كنيم خدا دعاى ما را مستجاب خواهد كرد.
ما بايد از هر فرصتى براى دعاىِ ظهور بهره بگيريم، اين وقت ها دعا به استجابت نزديك تر است: «وقت اذان،هنگام باريدن باران، شب و روز جمعه، هنگام سحر، سر سفره، شب مبعث، شب عيد غدير، شب نيمه شعبان، عيدفطر، عيد قربان، شب نيمه رجب، شب هاى قدر و…». در اين وقت ها و هر وقت كه دلمان مى شكند بايد با آقاىخود نجوا كنيم و به ياد مصيبت ها و گرفتارى هاى او، اشك بريزيم و سپس دست به دعا برداريم و ظهورش را ازخدا بخواهيم، به راستى چرا عدّه اى با امام خود درد دل نمى كنند؟ چرا با او سخن نمى گويند؟ امام مانند پدرىمهربان است، جاى دارد كه ما هر روز با او سخن بگوييم…
* * *
چقدر خوب است ما در گفتگوهاى خود، ادبيات زيبايى داشته باشيم كه ياد آن يار سفر كرده را در دل ها زنده كند،مثلاً وقتى كسى به ما مى گويد: «در خدمتم، بفرماييد!»، ما به او اين گونه جواب بدهيم: «در خدمت امام زمانباشيد». اگر كسى بگويد: «حال شما چطوره؟» در جواب بگوييم: «به بركت دعاى امام زمان، خوبم!». ما بايد ده هاجمله زيبا توليد كنيم و آن را در ميان مردم رواج بدهيم تا مردم در هنگام احوال پرسى، ياد امام زمان را زنده نگاهدارند.
* * *
در اينجا مى خواهم جمله هايى را ذكر كنم كه ما مى توانيم خطاب به امام زمان(عليه السلام)به كار ببريم، (بسيارىاز اين جمله ها را از دعاهايى كه از اهل بيت(عليهم السلام)رسيده است برداشت كرده ام). چقدر خوب است كه اينجمله ها، وِرد زبان ما بشود و آن را به كودكان و نوجوانان خود ياد بدهيم و از آنان بخواهيم اين گونه با مولاىخود، ارتباط قلبى ايجاد كنند:
آقاى من! مولاى من!
- مشتاق تو هستم!
- دلم هواى تو كرده است!
- سرگشته تو هستم!
- پناهم بده!
- چقدر بزرگوار هستى!
- چرا اينقدر تنهايى؟
- گريان تو هستم!
- به داد ما برس!
- چرا به شما ظلم شد؟
- قربان تو بشوم!
- دلخوشى من فقط تو هستى!
- روشنى چشم من تو هستى!
- اميد دلم هستى!
- به عشق تو زندهام!
- ضربان قلب منى!
- منتظر تو مىمانم!
- جانم را فدايت مىكنم!
- عزيزتر از جان منى!
- تو را دارم، غمى ندارم!
- نااميدم نكن!
- يك روز، فدات مىشوم!
- اميدى جز تو ندارم!
- اشك چشم مرا ببين!
- عشقت را با همه دنيا عوض نمىكنم.
- چقدر شما آقاييد!
- مهربانى تو، دلم را ربوده!
- هرگز فراموشت نمىكنم!
- دلم فقط با تو آرام مىگيرد!
- سرگشته شمايم!
- عشق تو، خلاصه خوبىهاست!
- تا ابد در قلب من مىمانى!
- با ياد تو، غرق آرامش هستم!
- فقط هوادار تو هستم!
- جان چيست كه فداى مقدمت كنم؟
- روى چشم من جاى دارى!
- عشق ماندگارم!
- اى معناى زندگىام!
- تو دلبر و دلدار من هستى!
