نجوای منتظران امام زمان علیه السلام!
چگونه با امام زمانم صحبت کنم؟ چگونه به او ابراز محبت کنم؟ چطور از او طلب توجه و دعا کنم؟
شیعه ی منتظر، می تواند آن امام غائب از نظر را این گونه مخاطب ساخته و مشتاقانه و با دلی پرسوز و سینه ای پر از آه به آن عزیز بگوید:
آقا و مولای من! امید من! جانم به قربانت…
…و نه تنها جانم، بلکه جان و مال و خانواده ام به فدای تو.
مولای من! گمشده ی من تو هستی، من نگران جا و مکانت هستم، چرا که شنیده ام در سرزمین های دورافتاده و سخت و خالی از سکنه ماوی گزیده ای.
مولاجان! سرگشته و گریان تو ام و به خاطر این که در حال اضطرار به سر می بری، با تو ابراز هم دردی می کنم.
به ویژه من از این بابت که به خاندان تو ظلم شده است، به شدت غمگینم.
مولای من! برای دیدنت دل در دلم نیست؛ می خواهم چشم در چشمت باشم؛ یا لااقل کاش بتوانم رازگونه صدایت را بشنوم.
فرمانروای من! هیچ می دانی که یکی از آرزو هایم این است که زمان دولت و حکومت تو را درک کنم؟
آقاجان! یکی دیگر از آرزو هایم این است که هر چه زودتر کار شما بالا بگیرد و دوستانت خوشحال و دشمنانت نابود شوند.
پدر مهربانم! به دادم برس، دستم را بگیر و مرا مورد توجه و عَفوَت قرار داده و بر من تصدق فرما.
من هر آن چه تو بفرمائی را عین حقیقت می دانم و از آن اطاعت می کنم
…در روز قیامت بر این باورهایم شهادت بده و ضمانت مرا نزد خدای متعال بنما.
پروردگارا تو خود لطف و مهربانی این مولای مهربان را شامل حالم کن و قلب مرا نسبت به او نرم کرده و ذکر و یاد و انتظار و دعا و درود بر او را از خاطرم مفراموشان!
📚 فراز های این متن، برگرفته از روایات است.
